Blijven hardlopen

Soms heb ik het moeilijk om mijn bed uit te geraken. Maar nog steeds blijf ik me verzetten tegen de vieze ziekte dat in mijn lichaam huist. Ik weiger er aan toe te geven, hoe moeilijk ik het soms ook heb.

Een rebels kantje dat er bij mij niet uit gaat. En rebelleren dat doe ik door te hardlopen. Het hoeft daarom niet ver of lang te zijn. Maar even mijn lichaam laten merken dat ik weiger om me neer te leggen bij mijn diagnose. Dat ik zal blijven strijden tot het einde. En elke stap die ik zet wanneer ik ga hardlopen telt dan mee. Meestal probeer ik buiten te gaan hardlopen maar soms gebeurt dat ook wel eens binnen op mijn loopband. Als je ook eentje zoekt dan raad ik aan om zeker loopbanden-vergeleken eens te bezoeken en te bekijken welke loopband voor jou het best is.

Helaas zitten we met wat vochtproblemen in huis waardoor het me niet heel erg gezond lijkt om in de kelder te hardlopen. Dus wanneer het maar even kan, ga ik de buitenlucht opzoeken. Dan doe ik de beste hardloopschoenen en beste compressiekousen aan die ik kan vinden in huis en ben ik weg. Soms maar voor enkele minuten en soms voor een langere training. Hoewel een langere hardlooptraining bij mij niet te vergelijken is als een lange hardlooptraining bij gezonde mensen geeft het me nog steeds heel veel energie.

Ik probeer uiteraard wel om het de rest van de dag na zo’n work out rustig aan te doen. Het is dus een kwestie van een goede planning te maken zodat er ‘s avonds niet te veel huishoudelijk werk meer moet gedaan worden.

Ik vraag me vaak af hoe andere mensen met MS zich verzetten. Of er nog mensen zijn die zo rebelleren als ik. En of er mensen zijn die dat doen door hardlopen of een andere sport.

Bij mij was sporten een logische keuze als teken van verzet. Ik was vroeger een echte sport junk en dat gaat er niet zomaar uit. Aangezien hardlopen wel erg veel vraagt van mijn lichaam ga ik soms ook gewoon een wandeling maken. Veel minder belastend en het kan eveneens erg aangenaam zijn. Of eens met de kinderen in de tuin voetballen, opnieuw niet lang. Maar eventjes om toch met mijn kinderen bezig te kunnen zijn en hen te tonen dat ze een sterke mama hebben. Voor hen zou ik zo veel doen.

Daarom mijn vraag aan jullie. Wat is jullie manier van verzet? Hoe laten jullie jullie lichaam weten dat jullie zich niet neerleggen bij de ziekte. Het lijkt me wel belangrijk om altijd te blijven strijden. En als jullie zich niet verzetten maar gewoon naar jullie lichaam luisteren, laat dat ook eventjes weten. Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen. Op het internet kan je uiteindelijk van iedereen ter wereld een reactie krijgen. Het lijkt me wel leuk om op die manier nog mensen te leren kennen die in een gelijkaardige situatie zitten.

 

Groetjes en een fijne dag!